چرا باید گریه کرد؟ الکی شلوغش کردید...
جنس گریه بر حسین ع شور و حماسه است نه اندوه و ماتم صرف که رخوت و انزوا را به بار آورد
تاریخ انتشار : 1401/5/21
بازدید : 54
منبع: 1

سوال

سلام علیکم استاد
ببخشید یک جواب سفت و محکم برای سوالات جوانان جاهل امروزی که میگن چرا باید اینقدر برای امام حسین توی سرمان بزنیم و گریه کنیم و آخوندها (با عرض پوزش_نقل قوله) الکی شلوغش میکنن!😭 و امام حسین تو اون دنیا با حوریانه چرا باید گریه کنیم؟!(أستغفر الله ربی و أتوب الیه)

پاسخ

به نظر می رسد نوعی اشتباه از ابتدا با این سؤال همراه است. شاید کسانی که بر اشک ریختن بر اباعبدالله خرده می گیرند غالباً اصلاً آشنایی با این نوع گریه ندارند. این گریه مانند گریه یک بچه برای ازدست دادن اسباب بازیش یا فردی برای ازدست دادن صرف عزیزش نیست که باید این موضوع را زودتر از یاد ببرد تا به زندگی عادی برگردد. این افراد با چنین تصوراتی به نظر می رسد تا بحال برای آن بزرگمرد گریه نکرده اند. اگر روزی اشکی برای شهادت آن اسوه انسانیت بریزند می فهمند  گریه بر امام حسین علیه السلام فراتر از یک تأثر و غمگین شدن صرف است تا بگوییم چیزی را از دست می دهیم و خوشحالی خود را به ماتم تبدیل می کنیم.

برای توصیف این گریه و ماتم خاص باید با آن همراه شد. بیانش واقعاً کار آسانی نیست. به نظر می رسد گریه بر امام حسین یک نوع هم نوایی است. یک نوع همراهی با وجودی دلپذیر و دوست داشتنی . یک نوع عشق ورزی با کسی که تمام هستی خود را فدای هدف خود کرده و  اصلاً مربوط به زمان خاصی نیست.  کسی را در نظر بگیرید که تمام وجود خود و اعضای خانواده و حتی فرزند خردسال خود را فدای اعتقادات ارزشمندش می کند. اگر برای چنین کسی ناراحت بشویم و بعد هم ناراحتی خود را ابراز کنیم آن وقت است که همراه با آن شخصیت می شویم.

وقتی گریه می کنیم گرچه از شدت مصیبت ها واقعاً ناراحت می شویم ( که برخی روشنفکرها به غلط این امر را نادیده می گیرند) اما این موضوع اندوه و افسرده بودن و بی حالی و یأس را به دنبال ندارد. بلکه بر عکس با شور و حماسه همراه است. چون حتی هنگام اندوه، سعی می کنیم دست کم ما اشتباهات کوفیان را تکرار نکنیم. اگر کسی مظلوم بود دستش را بگیریم و اگر کسی ظلم کرد دست کم یاریش نکنیم.

 سعی می کنیم راه آن کسی که در این راه تلاش کرد و کشته شد ادامه دهیم. همانطور قوی باشیم همان طور عزتمند و با غرور باشیم و حتی اگر در راه هدف سختی کشیدیم زود از صحنه کنار نرویم... آن قدر ثمرات این  گریه ها چشمگیر است که بیش از همه ژاندارم های شاه یا فرماندهان صدامی می دانند که در ایام محرم چطور روحیه مبارزان بیشتر میشد و چطور بیش از گذشته باید تدابیر امنیتی را رعایت می کردند. این ها همگی دلالت می کند که احساسات ظلم ستیزی مردم و زیربار ظلم و ستم نرفتن آن ها و از همه مهمتر تدین و دینداری آن ها چقدر در موقعی که احساسات خود را نسبت به امام حسین و یارانش بروز می دهند بیشتر می شود.

در باره آخرت هم باید بدانیم آخرت هم فقط در حوری و قوری و ... خلاصه نمی شود تا گفته شود در آخرت امام حسین ع دارد و ما الان نداریم. در باره این اشتباهات باید مفصل تر صحبت کرد... فقط شاید بتوان همه مسأله را در این جمله خلاصه کرد که آخرت ادامه طریق زندگیی است که ما در دنیا آن را انتخاب کرده ایم. اگر فقط حور و قصرها برایمان مهم باشد آن جا هم بویی از مسیر کمال واقعی که با کنار حق بودن نصیبمان می شود، نخواهیم برد.

ارسال نظر