نصیحت های یک بزرگ در باره محضر حق در قیامت (1)
دو چیز سخت برای ما پیش می آید از یک سو شدت شرم. چون می فهمیم جلو چه شخصی بودیم و بی حیایی کردیم. مطلب سخت و جانکاه تر از اولی آن که دیگر راهی برای جبران نیست.
تاریخ انتشار : 1396/6/26
بازدید : 446
زمان انتشار : 17:39:00

ای کاش می فهمیدیم که در محضر چه شخصیت با عظمت و در عین حال با مهر و محبتی هستیم. این کاش این درک برای ما ملموس تر می شد. آن وقت در محضرش بی ادبی نمی کردیم تا چه رسد به گناه و عبور از خط قرمزها و دریدن پرده ها. روز قیامت انسان به درک مطلب می رسد اما آن وقت کار از کار گذشته. دو چیز سخت برای ما پیش می آید از یک سو شدت شرم. چون می فهمیم جلو چه شخصی بودیم و بی حیایی کردیم. مطلب سخت و جانکاه تر از اولی آن که دیگر راهی برای جبران نیست. یک فردی که جلوی بزرگی کار اشتباهی کرده می گوید آقا دیگر نمی کنم و جبران می کنم. او دلش خوش است که راه باز است می تواند دل مولایش را بعد از مدتی بدست آورد. اما روز قیامت در محضر ربوبی راه بازگشت به دنیا و جبران بسته است. در این وقت انسان نمی داند چه کند. در برابر آن همه شرمندگی دستش بسته است. آن هم وقتی که به محضرش تنها حاضر می شود. اعمالش را می بیند همه اعمال یک یک آن ها، عین آیه شریفه است فمن یعمل مثقال ذره خیرا ... مثقال ذره شرا ... همه و همه را می بیند. محضر همان محضر است بدون کم و کاست... محضر او را با گناهان بی شرمانه خود می سنجد.... این وقت است که اگر خوب دقت کنیم تحمل این موقعیت بسیار سخت و جانکاه است... شاید برای همین است که  همان طور که در روایات آمده افرادی به جای اشک، خون از چشمانش جاری می شود. وای بر ما ... (مطالب یکی از بزرگان در مجلس خصوصی ) 

ارسال نظر