عشق در نظام هستی
ابن عربی معتقد است حرکتی که در این عالم به وجود آمد و باعث شد نظام عالم هستی به وجود آید،برخاسته از عشق است.عشقی که خداوند به طور اولی دارد و عشقی که دیگر موجودات و علل طبیعی به یمن محبت الهی واجد آن هستند.
تاریخ انتشار : 1395/12/20
بازدید : 563
زمان انتشار : 19:19:00

از جمله چیزهایی که ارزش محبت و عشق را برای ما بیشتر تبیین می کند پی بردن به محوریت آن در عالم هستی است. جایگاه  بلند مقوله عشق در جای جای ادیان الهی بارز و مشهود است اما مطلب مهم تر آن ارزش آن در ر نظام آفرینش و نظام تکوین است. به طور که بسیاری از اندیشمندان نظام تکوین را دایر مدار محبت و عشق الهی دانسته اند. بعد از این که این مطالب را خواندم بیش از پیش به اهمیت محوری این مقوله پی بردم در این باره به نظر برخی از اندیشمندان اشاره می کنم :

دماوندی: « لولا العشق ما تكون متكون» اگر عشق نبود هیچ موجودی ایجاد نمی شد. (دماوندى، 767)

ابن عربی معتقد است حرکتی که در این عالم به وجود آمد و باعث شد نظام عالم هستی به وجود آید،برخاسته از عشق است.عشقی که خداوند به طور اولی دارد و عشقی که دیگر موجودات و علل طبیعی به یمن محبت الهی واجد آن هستند. فلولا هذه المحبّه ما ظهر العالم فى عينه فحركته من العدم الى الوجود حركة حبّ الموجد لذلك»؛ يعنى اگر چنين محبّت و عشقى نبود، هرگز عالم و جهان هستى ظهور نمى‏يافت (فصوص الحکم، 203)

 امام خمينى رحمه‏الله نيز بر اين باور است که حبّ الهی مدير و مدبر ملك و ملكوت است. (چهل حديث،76) طبق عقيده ایشان ايجاد موجودات و هم إبقاى آنها وابسته به حبّ ذاتى است و چنين حبّى هم علت موجده و هم علت مبقيه است. امام از اين دو ساحت به ايجاد و ايصال موجودات به كمال، تعبير كرده‏اند: «ولو لا ذلك الحبّ، لما يظهر موجود من الموجودات و لا يصل احد الى كمال من الكمالات؛ فانّ بالعشق قامت السموات؛ ( مصباح الهدایه، 71)

ذوالجلالى است كه بر دهر و زمان حاكم اوست

 من چه گويم كه جهان نيست بجز پرتو عشق

(ديوان امام ، 62)

اخبار مرتبط
ارسال نظر