سلوک ساده محبت الهی
آیا نمی توان گفت رسیدن به مغفرت الهی با شرایطی که دارد مسیر و سلوکی ویژه را برای مؤمنان معرفی می کند. به این معنی که شخص بگوید من تمام زندگی خود را در مسیر محبت خداوند، دستیابی به مغفرت و بخشش از گناهان قرار می دهم.
تاریخ انتشار : 1400/8/25
بازدید : 292
زمان انتشار : 09:57:00

همه ما در قلب خود به خدا عشق می ورزیم. بسیاری از مردم دنیا هستند که حس خوبی نسبت به ذات مقدس حق دارند و در درونشان نوعی علاقه و محبت به او را حس می کنند. سؤالی که بعد از این احساس مطرح می شود آن است که آدمی چه بایسته هایی در این مسیر دارد؟ چکار کنیم که دین خود را به این احساس ادا کنیم؟ حرف های زیادی وجود دارد:

 

  1. برخی معتقدند که باید در این مسیر منازل مختلف عرفانی را مد نظر قرار داد. مانند سیر و سلوک خواجه انصاری که از باب یقظه و بیداری شروع و به باب توحید ختم شود.

 

  1. برخی که اصلاً طی مراحل عرفانی را به تنهایی میسر نمی دانند و با این شعر که طی این مسیر بی همرهی خضر مکن     ظلمات است بترس از خطر گمراهی... فکر رفتن در این مسیر را از ذهن افراد خارج می کنند.

 

  1. برخی نیز این نکته را مطرح می کنند که مراحل عرفانی و سیر در محبت خدا خیلی پیچیده و پر پیچ و خم است. آیا محول کردن افراد به یک مسیر طولانی و پرپیچ و خم اشخاص را سردرگم نمی کند؟ طی منزل های مختلف یکی پس از دیگری هر چند لازم و درست است اما مطمئناً کار سخت و طاقت فرسایی به نظر می رسد.

چون ممکن است هنوز طی یک منزل کاملاً تمام نشده و ما در منزل دیگری قدم بگذاریم. نکته دیگر آن که تمرکز و متمحض شدن در سلوک های بیان شده قبل با وضعیت امروز جامعه میسر است؟ بی شک هزاران مانع برای تمرکز و تمحض نفس در اوضاع امروز جهان وجود دارد که هر کسی قادر به رفع آن ها نیست.

مطلب دیگر انصرافی است که با حیله شیطان صورت می گیرد. وقتی خدای نکرده شخص گناه و معصیتی را انجام می دهد و احساس شرمندگی می کند. در این هنگام باید به مراحل اول بازگردد و منزل توبه را با دقت و ظرافت بیشتر طی کند. این شخص بعد از مدتی به خودش می گوید ما کجا و طی مراحل عرفانی کجا!

 

با این مشکلاتی که بر سر راه سلوک وجود دارد شاید بتوان کمی ساده تر و راحت تر وظیفه خود را در باره محبت خدا را ادا نمود. در این باره مراجعه به آیه سی و یکم از سوره آل عمران که یکی از آیات کلیدی در باره مسؤولیت محبان خدا است، شاید راه حلی را پیش روی ما قرار دهد. راهی که با آن دچار سختی منازل متعدد عرفانی نشویم و با اوضاع زندگی امروزه هم منطبق باشد:

 

 

قُلْ إِن كُنتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونىِ يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ وَ يَغْفِرْ لَكمُ‏ ذُنُوبَكمُ‏ وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَّحِيمٌ(آل عمران، 31)

بگو [اى پيامبر!] اگر خدا را دوست مى‏داريد، از من پيروى كنيد تا خدا [هم‏] شما را دوست بدارد و گناهانتان را ببخشد و خدا آمرزنده مهربان است.

 

خداوند در این آیه تأکید دارد که از مهمترین آثار محبت خدا مغفرت خداست. کسانی که خدا دوستشان دارد از گناهانشان می گذرد و بخشش و مغفرتش را نصیب آنان می کند. این مطلب می تواند نویدی هم به همراه داشته باشد و آن این که اگر کسی به هر صورت مشمول مغفرت و رحمت حق شد، مسلماً از دوستی و محبت خدا حظ و بهره خواهد برد. او اگر برای مثال به طور جدی استغفار و توبه کند یا به اولیائش متوسل شود تا به واسطه آنان خدا از گناهان فرد صرف نظر کند، یا برخی اعمال مانند کمک به دیگران به ویژه خانواده اش انجام دهد که در روایات پاداش آن ها مغفرت الهی است، او در این هنگام مشمول محبت خداوند می شود. البته در این موارد نه تنها صراحتاً آیات به این محبت تأکید دارد، بلکه به طور مضاعف او مشمول محبت دوسویه محبت میان خود و خدا می شود که از بزرگترین اهداف ، مقامات الهی بوده و دستیابی بدان از برترین موفقیت های هر مؤمنی به شمار می آید.

 

با این گفته آیا نمی توان گفت رسیدن به مغفرت الهی با شرایطی که دارد مسیر و سلوکی ویژه را برای مؤمنان معرفی می کند. به این معنی که شخص بگوید من تمام زندگی خود را در مسیر محبت خداوند، دستیابی به مغفرت و بخشش از گناهان قرار می دهم. اگر این مسیر به درستی و با شرایطش طی شود مطمئناً آدمی به برترین مراحل محبت که همان محبت دوسویه میان بنده و خداست دست می یابد. این اکسیر همان چیزی است که همگان باید دنبال آن باشیم.

ارسال نظر