یک آیه و یک دوست بی نظیر
یک باره دیدم اشک هایش جاری شد . دیدم هر لحظه شدت گریه هایش بیشتر می شود. لازم دانستم بگویم کجا هستیم . واقعاً اگر نمی گفتم که بچه ها می بینند فکر کنم به هق هق می افتاد.
تاریخ انتشار : 1400/2/12
بازدید : 12
زمان انتشار : 16:01:00

با یکی از دوستان دانشگاه  به  قرار گذاشتیم روزی یک آیه که در باره محبت به خدا، برای هم بخوانیم. فکر محبت به خدا هم او در ما ایجاد کرد. قلبی آکنده از مهر و محبت خدا داشت و اهل تهجد و شب زنده داری بود. در سلف سرویس دانشگاه همدیگر را دیدیم. من اول آیه رو خواندم. آیه 74 از سوره مائده بود که تصویرش در بالا گذاشتم.

خداوند متعال در این آیه می فرماید : آیا به درگاه خدا توبه نمى‏كنند، به سوى خدا بازنمى‏گردند و از او آمرزش نمى‏خواهند در حالی که خداوند آمرزنده مهربان است. در آیه گویا نوعی تقاضا و انتظار وجود دارد. خدا از بندگان گنهکارش می خواهد که توبه کنند. آیا توبه نمی کنند... من مهربان و آمرزنده ام ... وقتی آیه را خواندم اول تعجب کرد گفت عجب آیه ای . من هم از تعجبم می گفتم و رحمت بی نظیر خدا را  توضیح می دادم که چگونه با آن همه عظمتش در برابر بندگانش این قدر (به تعبیر عامیانه) تواضع می کند. یک باره دیدم اشک هایش جاری شد . دیدم هر لحظه شدت گریه هایش بیشتر می شود. لازم دانستم بگویم کجا هستیم . واقعاً اگر نمی گفتم که بچه ها می بینند فکر کنم به هق هق می افتاد.

آن هنگام بود که فهمیدم که قلب بعضی دوستان خدا چقدر آماده است و ما چقدر از این حالات دور هستیم.

 
ارسال نظر