آیا کرونا با محبت خدا ناسازگار است؟
وقتی سیل و سونامی بزرگ اندونزی آمد یکی از بزرگترین کشیش های مسیحی در انگلستان گفت که نمی تواند این سیل را با محبت خداوند سازگار کند. حال این سؤال در موقعیت کنونی نیز مطرح می شود که آیا بلای بزرگ کرونا با محبت خدا سازگار است ؟ چطور خداوند با آن همه مهربانی بشریت را به چنین بلایی دچار می کند؟
تاریخ انتشار : 1398/12/20
بازدید : 147
زمان انتشار : 12:18:00

وقتی سیل و سونامی بزرگ اندونزی آمد یکی از بزرگترین کشیش های مسیحی  در انگلستان گفت که نمی تواند این سیل را با محبت خداوند سازگار کند. حال این سؤال در موقعیت کنونی نیز مطرح می شود که آیا بلای بزرگ کرونا با محبت خدا سازگار است ؟ چطور خداوند با آن همه مهربانی بشریت را به چنین بلایی دچار می کند؟

 

به نظر می رسد این سؤال را باید از دو منظر بدان توجه کرد:

 

 اول آن که به احتمال قریب به یقین این بلا یک بلای طبیعی نیست بلکه دستآوردی بشری است. بسیاری از شواهد وجود دارد که این احتمال تأیید می سازد. از حتمال یک جنگ بیولوژیک گرفته تا خوردن غذاهای غیر معمول چینی ها که همگی خلاف دین و دستورات الهی است. در این صورت نباید پای خدا را به این مسأله باز کرد. فرض کنید که ما یک صندلی را به درستی و خیلی محکم می سازیم اما کسی می آید و یکی از پایه های آن را سست می سازد، آیا اگر کسی ضمن استفاده روی صندلی، افتاد و آسیب دید، می تواند مقصر درد و آسیب خود را سازنده صندلی بداند؟ خداوند عالم را خلق کرد و محبت بی پایانش را بر او استوار ساخت، حال اگر بشریت با قدرت و اراده ای که به او داده شده - و این قدرت نیز در راستای محبت حق کاملا قابل توجیه است - رفتاری کرد که منافع دیگر انسان ها به خطر افتاد، مقصر خداست؟ منطق حکم می کند که در چنین مسایلی، مقصر را سازنده ندانیم بلکه چشمان خود را به سمت اراده ها و انتخاب ها متوجه سازیم. ما حتی در دفع چین قضایایی هم مسؤولیم . دیگر انسان ها باید با یاری حق  تلاش کنند تا چنین خطراتی از عالم دفع شود و اراده های خوب و خیرخواه بر عالم حکمفرما شود. همانطور که در جنگ هایی که برخی افراد راه می اندازند، باید همین گونه عمل شود.

 

دوم آن که صرف نظر از احتمال فوق، فرض کنیم این بلا یک بلای طبیعی است، در این باره باز محبت خداقابل خدشه نیست. چون بلایای طبیعی بر خلاف تصور اولیه یک امر منفی به شمار نمی آید. همان طور که سخت گیری ها، تنبیه ها و فریادها و ممانعت های یک پدر دلسوز برای یک فرزند امر منفی نیست بلکه خیرخواهانه و حاکی از محبت و شفقت او به شمار می رود. فردی که محوریت نظراتش دنیا و بدست آوردن آن است، شاید به قول قرآن تصور کند که خدا با چنین بلایایی  قصد اهانت و بی مهری به او را دارد، در حالی که هر منصفی اگر دقت کند می فهمد که در آن سوی بلایا و سختی های دنیوی، رشد و تکامل بشریت وجود دارد. سختی ها و مشقات در دنیا هیچوقت اسباب نزول و افول بشریت را فراهم نمی کند بلکه بر عکس سبب رشد او هستند. تاریخ گواه است که هر کسی در عالم به لحاظ علمی ، سیاسی، اجتماعی و ... به جایی رسیده است، در سایه سختی ها و مشقات و ایستادگی در برابر آن ها بوده نه خوشی ها و همراهی با زرق و برق های دنیوی. بنابراین بیماری ها و مشقات در دنیا کم یا زیادش هیچوقت دلالت بر بی مهری خدا به بشریت نمی کند.

ارسال نظر