دلی که پر از محبت خداست نفوذناپذیر می شود
محب کسی است که از همه خلق خدا عملش پاک تر است و عشق خدا سراسر وجودش را گرفته است بنابراین اگر بخواهد ذکر خدا را بگوید با صفای قلبی این ذکر را می گوید و کیفیت عبادت او نسبت به دیگران بهتر و بالاتر است
تاریخ انتشار : 1398/6/25
بازدید : 659
زمان انتشار : 18:16:00
منبع : سایت استاد کمیلی خراسانی

امام صادق (ع) در مورد عشق و محبت خدا بیان می‌دارد که دل مومن وقتی از عشق خدا پر شد دیگر کسی نمی‌تواند در این دل نفوذ کند و نمی‌تواند کسی یا چیزی دل را از یاد خدا غافل کند، بنابراین خود این بنده که عاشق خداوند است از هر شغلی که او را مشغول به غیر خدا کند و هر ذکری که غیر از یاد خدا باشد دوری میکند یعنی قدرت دوری کردن برای او پیدا شده است اما اوایل راه چون محبت خدا در دل او قوی نبود این بنده خدا زود تحت تاثیر غفلت و اهل غفلت قرار می گرفت.

هر ذکری غیر از ذکر خدا برای دل ایجاد ظلمت میکند لذا انسان باید سعی کند همواره مشغول به یاد خدا باشد حال ممکن است این سوال مطرح شود که مگر ممکن است که انسان در این اجتماع با این همه وظایفی که در ارتباط با خانواده و محیط و اجتماع دارد شب و روز دل را برای خدا خالی کند؟اگر انسان دل را برای خدا خالی کند پس کارهای دیگر او چه می شود؟ جواب این است که سالک اگر از نعمت های دنیا برخوردار است و اگر در اجتماع زندگی می کند و اگر به کسب وکار مشغول است چون دلش با خداست تمام دوستی هایش و نیت های تمام فعالیت هایش را برای خدا قرار می دهد. وآن چیزی  که لازم است این است اگر فعالیت و کار وهدفی را برای خداوند و رضای او قرار دهیم این فعالیت و هدف خودش یاد خدا می شود . کسی که عبادت و نماز و کارهای او بر مبنای محبت و عشق الهی است این شخص از نظر سیر روحی خلوص بیشتری دارد. چرا؟ چونکه دل را برای خدا پاک کرده است محب خدا اگر حرف می زند از روی صداقت است و اگر عهد و پیمانی با کسی می بندد به آن عهد وفا می کند.

محب کسی است که از همه خلق خدا عملش پاک تر است و عشق خدا سراسر وجودش را گرفته است بنابراین اگر بخواهد ذکر خدا را بگوید با صفای قلبی این ذکر را می گوید و کیفیت عبادت او نسبت به دیگران بهتر و بالاتر است وقتی چنین شخصی با خدا مناجات می کند فرشتگان الهی او را می بینند و بین خودشان مباهات می کنند یعنی به ان دسته از فرشتگانی که حضور نداشتند بیان می کنند که ما بنده عابد خدا را دیدیم و زیارت کردیم.

ودیگر اینکه این محب خدا وقتی روی زمین عبادت می کند خداوند بوسیله همین بنده مومن شهر ها را آباد می کند و این شخص را گرامی می دارد و بواسطه او بندگان دیگر هم گرامی می شوند. خداوند به سبب او بلا ها را دفع می کند اگر خلق خدا این عارف و محب خدا را بشناسند که چقدر نزد خدا منزلت دارد خاک پای او را به تبرک می بوسند و به سوی خدا تقرب می جویند.

در شان و مقام سید بحرالعلوم نوشته اند که هرگاه مرحوم کاشف الغطاء ایشان را زیارت می کرد با تحت الحنک عمامه خود گرد نعلین او را پاک می کرد.

حضرت علی(ع) می فرماید عشق به خداوند آتشی است که صاحب آن اگر به هر چیزی آن را  بزند می سوزاند. در یک خانواده وقتی یک فرد خراباتی پیدا می شود که با خدا راز و نیاز و مناجات می کند و اعضاء خانواده این شخص را ببینند این شخص برای آنها حجت می شود و آنها به این فرد می نازند محبت خدا هم آتشی است که دیگران را می گیرد و جذب می کند .

در زمان آقای حداد یک شخصی به نام عبدالزهرا بود که آتش عشقش خیلی زیاد بود و خیلی نعره می زد و مناجات می کرد و مجلسی که او حضور داشت همه همراه او محبت و عشق الهی پیدا می کردند و مجلس گرم می شد نور خدا بر هر چیزی بتابد آنرا روشن می کند از آسمان هم فیض خدا نازل می شود عشق به خدا همه را به جوش و حرکت در می آورد وآبی که از ناحیه خدا در د لها ریخته می شود، دلها را زنده می کند وهر چیزی را زنده می کندو اگر بنده ای پیدا شود که محبت خدا را در دل داشته باشد و خدا هم به او عنایت کند این شخص از مال و ملک و ثروت بیرون می آید چون دل متعلق به خداست وقتی خدا بنده ای را دوست داشته باشد در دل او نور خود را می اندازد و این که در روایات محبتهُ بیان شده است بیانگر این معناست که خدا از طرف خودش محبت این شخص را در دل برگزیدگان و ارواح و فرشتگان و سامتان عرش می اندازد چرا که این محبت از جانب خدا در دل او قرار گرفته است ومردم به او گرایش پیدا می کنند چنین بنده ای در صحرای محشر می تواند شفاعت کند و مقام بالایی دارد.

ارسال نظر